| تبليغات | X |
  |
|
تاخیرم رو ببخشید. اینروزها کم نت میام و روزهای بعد احتمالا کمتر...اما آدرس پستیم رو میذازم برای دوستانی که میل زده بودن و میخواستن کارهاشون رو برام بفرستن و اونایی که هنوز دستنوشته ها رو به دنیای پر از سوء تفاهم دنیای مجازی ترجیح میدن: چالوس صندوق پستی : ۳۸۶ـ ۴۶۶۱۵ سامره اسدزاده ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ساکت! شششششش موریانه های این کاغذ ، سرگردانند بنویسید بسم الله خلاصمان کنید! ◙ شبح ،روی شیشه انگشت هایش را فشار می دهد شاعران،مخاطبان ِ نیمه کاره زیاد دارند اعتماد کنید قرار است عوض شویم عقربه ها را با انگشت می چرخانم اجی ... مجی ... لا ترجی . .. معجزه! نام ِ دیگرِ من بود با پیغمبرانی که در چشم هایم تاریخ می زدند: امروز هم گذشت ماه گذشت سال موریانه ها بزرگ شدند شعر را روی کاغذ شبح را پشت شیشه (شد سه تا) بگذارید شراب بگذارید شوکران بگذارید شمع می گذارم شاهرگم را هفت شینتان کامل شود ششششششش شبح قرار نیست شناخته شود مست کرده زیاد حرف می زند خاموشش کنید این خانه خیلی روشن است سنگ را می کشم روی خانه (بسم الله نام: تاریک تاریخ: تاریک تاریک...خانه) خانه حیا ندارد سرش لُخت دیوار ندارد ما آدم های فقیری هستیم اگر باشیم شاعر تسبیحش را می چرخاند: الله صمدی الله صمدی الله صمدی اللـــــــه هورت می کشد خانه را شبح با دو حفره ی خالی در صورتش به شیشه چسبانده شعرم را بلند... بلند برای شما می خواند ◘◙ دست نزنید به احترام شبح بایستید برای خودتان سکوت کنید... شششششششش خب!اینم از سال جدید...اومد یا ما رفتیم توش چه فرقی می کنه ؟«زمان» داره بازیمون میده:«زنِ ِ» هرزه ای که «ما» تو شکمش مجبوریم به انتظار...انتظارِ سقط شدن.در هر صورت 85 خوشگل و شادی براتون آرزو می کنم.آرزو میکنم امسال انقدر کم از خونه هاتون بیرون برید که سال 86 دل ِ اینو داشته باشید که مثل ِ بچگیاتون با ذوق لباس نو هاتون برید سر ِ سفره سال تحویل... آرزو میکنم یا مقلب القلوب و الابصار! اما غزل رو کنار گذاشتم شاید برای همیشه ..شایدم نه.همیشه آدم متناقضی بودم که جنگجوهای زیادی درمنند و با من نیستند لابد!تو بلاگ که کلا کلاسیک خصوصا غزلو میخواستم تعطیل کنم...اما هرچی این پا اون پا کردم دلم نیومد بین این طفلیو بقیه فرق بذارم... نتونستم زنده بگورش کنم قبل از اینکه به دیگران نشونش بدم و بگم اینم هست!مال ِ منه..دوسش دارم.باور کنید خیلی سعی کردم بی خیالش شم...نتونستم.تا حق این یکیو ندم نمیتونم کلا بِکَنَم. رو همین حساب باوجودیکه این پست تا همینجاشم خیلی طولانی شده این غزلو بعنوان آخری بر من ببخشایید که گناه داشت دیگه...به من چه!؟ سکوت ... سنگ سیاهی که مرد، با پا شوت... (صدای خوردن ِ سنگی به قوطی ِ کمپوت) تِلِق... تلق..به جلو..گیج و منگ- برگشتیم مریض بودی و من می کِشَم پتویی روت عرق بریز مرا روی لحظه ها امشب - چقدر شمع!! تو تب تر شدی و من...هی فوت بزن کنار پتو را که باورم بشود منم که یخ زده در دست های گرم ِ سکوت سکوت . . . سنگ ِ سیاهی که مرد را میبُرد به خاطرات ِ گذشته...به عالم ِ هپروت دوباره بغضِ کَسی داد زد: - کجایی ؟ها؟! صدای خِس خس ِ سینه... - برقص با این سوت! نیامدی که همینجور بغض ِمن باشی هنوز طاقت ِ غم را نداردا بانوت! بخند... خب؟...بغلم کن ...کجا؟ ..نرو...برگرد دَرَم بیاور از این لحظه های نامربوط!! ♠ صدای پای کسی گریه شد مرا برگشت دراز می کشـــم آرام و گیــج در تابوت |
|
|
 پست الکترونیک آرشیو |
| آرشیو موضوعی |
|
غزل شعر سپید |
|
|
|
تیر 1387 فروردین 1387 مهر 1386 مرداد 1386 خرداد 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 دی 1385 تیر 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384 |
|
Design by
SaDeGh
|
