این شد که این پست غزل شد و غزل مثنوی و برای بار آخر!  و احتمالا این آخرین غزلیه که در این بلاگ  می خونید.

هله ای پری شب رو که زخلق ناپدیدی/به خدا به هیچ خانه ...تو چنین چراغ دیدی؟

نه ز ِ بادها بمیرد..نه زِ نم  کمی پذیرد/ نه ز روزگار گیرد کهنی و یا قدیدی:

بوی خاک خیس ... آسمان ِ خشک...یک کویر

تُنگ کوچکی که مانده در شکستنش، اسیر

هی موازی ِ ترانه ، سینه  میزند به دست

دست های مست،خون به آسمان که زد...بمیر!

سِنج می شود صدای گریه / در دلت ، بلرز

طبل میزنند در سرت ، صدای یا کبیـــــر

هی بزرگ میشود شبیه موج ِ شب... سیاه

دسته های گریه  در گلوی روز، کرده گیر

حلقه حلقه های عشق،حلقه حلقه های نفرتی که

هی به سینه ، هی به پشت می زنند: جیر جیر

بق بقوی چاهی ِ کبوتران ِ گریه است

نعره است یا ... که طفل ِ خیمه میزند به شیر ؟؟!!

بغض ِ یک کویر ِ خون... بالهای جبرئیل

لشگری که بی قرار ... مانده اند.... سر به زیر

خیمه های نور، اسب های بی سوار... تُنگ

خودکشی ِ این نهنگ ها  چه دیر .... دیر...دیـر!

اما تو جشنواره اینو خوندم:
به مهدیِ وعده داده شده
تسبيح پاره شد... نخ و پيچيد در كمر ________________ در من بپيچ... مهره به مهره ،مرا بِبَر
بيرون اين جسد،كه نگاهش نمي كُني _______________ اين چشمهاي خسته نشستند روي در،
بيدار مانده اند غم انگيز مرگ را ... ________________ سنگين شدند مثل تني كه بدون سَر
شبها ميان پنجره اي گريه ميكند      ________________ شايد سبك شود . . . كه بخوابد عميق تر
لبهاي من به ذكر تو عادت نكرده اند ________________ عادت نمي كنم به تو اي هيچ تر ز هر...
تا كي جنازه روي خودش تف كند تورا ؟_______________ تا كي دروغِ بودن تو ميكند اثر ؟
اين مهره مهره هاي بهشتت به من چه خب؟ ____________ اينجا جهنم است جهنم ، ببين! خطر
تسبيح،پاره شد؛ تو فقط يك توهمي _________________ در ذهن گيج من تو شبيه خودت گمي
آقا!نگاه كن! به خدا خسته ام،ببين _________________ عهدي نمانده از تو كه نشكسته ام... ببين
در اين ضريح قلقليت جمكران شدم ________________ هي قطره قطره جمع شدم بي كران شدم
حالا از انتظار فقط چشم مانده ام __________________ يكسال ميشود كه توسٌُل نخوانده ام
با خنده خنده روي دلم بغض_ تَر شدي _______________ شكلي عجيب از هيجان سفر شدي
هي جمعه پشت جمعه گذشت و نيامدي _______________هفته به هفته دور تو گشت و نيامدي
انگار، عادتم شده صَرفِ نيامدن... _____________لعنت به ...بـــه.. به هرچه كه از توست سهمِ من
اصلا تو زنده اي ؟ تو به من فكر ميكني؟______________ آقا توجهي تو به اين ذكر ميكني:
آنان كه خاك را به نظر كيميا كنند __________________ آيا بود كه گوشه چشمي به ما كنند؟
آنان كه خاك را به نظر كيميا كنند __________________ آيا بود كه گوشه چشمي به ما كنند؟
آنان كه خا ...
اصلا به من چه ... من كه تو را دوست... لعنتي __________ ... هي نعره ميكشد به تو اين شيرِ پاكَتي
خب تاوَليد زير قدم هاي من زمان               ____________ هي ناخنك زدند به ايمانم اين و آن
شك كرده ام، به ثانيه هايي كه داشتم ________________ تنهاتر از هميشه به "من" پا گذاشتم
من نقطه، نقطه، نقطه. . . شدم جاي خاليَت _____________ پُر شد هواي مُرده ام از سوگواريَت
يك مشت قرص ريز،خلا، خواب...خواب...خواب__________ باران نميشوي كه بباري در اين سراب؟
(باران!!...تِلِق ...تِلِق... تو به عصيان من برقص _______ بِشكَن بزن... بچرخ.... تو را جانِ من برقص
رقصي چنين ميانه ميدا... نه! بيخيال... ______________ هر جور راحتي تو به پايان من برقص)
رگهاي من،دخيل نفسهاي نيستت        _____________ هرچند پاره شد .....نه! نرفتم ... به ايستت
(من مثنوي سُرود...غزل ميشود چرا ؟ ) _____________ تكرار ميشود قفسم با مرا ببَر
اين تكه تكه هاي مني را كه مرده ام _____________ در چشم تيله اي خودم پاره كن، بِدَر
با من برقص تا ته بازي ببازمت ________________ در اين قمارِ مهره چرا من كنم ضرر!؟
يك لاخ، موي گندميت را به من بِدِه... _____________ بعداً به كنج هر قفسي خواستي بِپَر
                                                           •••
ساعت،هزار سال جلو... برنگشته اي _______________ آن چشمهاي غمزده مردند پشت در
شاعر، گره گره ،به تو تقديم شد ... ولي _______________ هي باز ميكند گره را ،دست يكنفر

××××××××××××

... و ....

شبلی... با من برقص!